سوره

ضعف يكي دليل بر قوت ديگري نيست

سوره — Fri, 01 Jan 2010 11:24:00 GMT

عجيب است

چه بازي ميخورند دوستان جوان صدريمان (+)

بزرگواران، چرا از دولت اصلاحات پيش خود ذكر نميكنيد؟

كه سفيرشان يا سفيرمان عكس شهيدچمران را در دفترش پايين آورد و

گفت: "برخيشان از چمران خاطره خوشي ندارند و عكس چمران دافعه دارد"¹

دفتر سفير ايران در لبنان؛ بدون عكس داماد لبنان مصطفي چمران!!؟

حالا دوستان خيلي زود فراموش كردند سازشكاري ها را

بهتر بود بخاطر دافعه يكي، جذب ظاهر ديگري نميشدند (+)

اين طائفه پايشان لنگ هست هنوز

----------------
پاورقي
1- نقل به مضمون از حاج سعيد قاسمي مسئول اطلاعات عمليات حاج احمد متوسليان در لبنان

حدي از وقاحت

سوره — Wed, 30 Dec 2009 10:18:00 GMT

فراکسيون خط امام(ره) «فراكسيون اقليت دوم خردادي هاي مجلس» در بيانيه اي تاكيد كرد(+): حضرت امام خميني (ره) در تاريخ 23/8/1361 ”27 محرم‌الحرام 1403“ به عنوان يك هشدار جدي فرمودند: ”احتمال قوي مي‌دهم كه پس از من براي انتقام‌جويي از من به بعض نزديكان و دوستانم تهمت‌ها كه من آنرا ناروا مي‌دانم بزنند و به آتشي كه بايد مرا بسوزانند آنان را بسوزانند و احيانا به صورت دفاع از من انتقام مرا از آنها بگيرند.“

اين حرف امام (ره) درست. ولي مصداقش كيست؟ براي مثال مگر نديديد كه دم هر انتخابات بيان ميكنند نامهء امام در نفي جبهه ملي و قطع يد اين عناصر امريكايي از سياست ايران را جعلي بوده و اعلام ميكنند كه سيد احمد خودش سر خود اين نامه را نوشته و نظر امام اين نبوده.

مگر نه اينكه امام را روشن فكر تر و مهربانتر از اين ميدانند كه بخواهد جبهه ملي را تكفير كنند؟ (رجوع كنيد به صحيت هاي خاتمي در ميان عناصر انجمن اسلامي تهران + )

مگر نه اينكه اينها حكم امام خميني (ره) در عزل منتظري را ناشي از فريب خوردگي امام تلقي كرده و آنرا نتيجه جلوه سازي و فريب اطرافيان امام دانسته و انواع قصه را در اين رابطه ميسرايند.

اصلاً يكي از اصلي ترين اين قصه ها، مدعي بودند چون سيد مهدي هاشمي ملعون رابطه رفسنجاني با امريكايي ها را لو داده بود رفسنجاني براي انتقام گيري امام را در مورد منتظري فريب داده بود.

حالا چه كساني براي ساختن چهره مظلوم و بدون دافعه، ساده و فريب خورده از امام سعي داشتند و دارند؟ بهانه شان چي بود؟ حالا هم بهانه شان شده دفاع از اطرافيان امام(ره) آنهم با زير سوال بردن ذكاوت امام. با درشت كردن تنها يك جمله از هزاران جمله امام، زير پا گذاشتن بزرگترين يادگار امام يعني "ولايت مطلقه فقيه" را نا چيز دانسته ولي با انتقاد از نخست وزير جنگ يا نوهء امام فرياد "وا اسلاما" سر ميدهند.

بسي جاي تعجب است!!!

آخر اين از حماقت است يا خود را به حماقت زدن؟ در هر صورت حدي دارد حماقتشان. حدي دارد خود را به حماقت زدن.

ولايت فقيه

سوره — Wed, 30 Dec 2009 08:35:00 GMT

چه بگويي «مرگ بر ولايت فقيه»

چه بگويي «مرگ بر اصل ولايت فقيه»

هر دواش يكيست

هيچ وقت نگفتيد مرگ بر «وليه فقيه»

مشكلتان «وليه فقيه» نيست

مشكلتان خود اصل ولايت و اصل فقاهت است

شعارتان ظاهرش عوض ميشود

باطنش خير

پيراهن عثمان

سوره — Mon, 28 Dec 2009 07:31:00 GMT

خيلي بد عذابيست

خيلي بد

كه آدم عثمان باشد و مبتلا به چنين عذابي

خلافتش بر مسلمين فتنه بود

مرگش براي مسلمين فتنه بود

اينها كه هيچ

بعد از مرگش نيز فتنه گران پيراهنش را بر سر نيزه زدند

و خون خواهش شدند

و چه فتنه ها كه به نام او صورت ندادند.

پ.ن:
اين مطلب ربطي به تجمع هزار نفري جلبك هاي سبز در خانه اصفهان ندارد.

حسين بن علي(عليه السلام) براي شهادت قيام نكرد

سوره — Wed, 23 Dec 2009 12:23:00 GMT

اگر امام حسين (عليه السلام) بجاي حضرت علي(عليه السلام) ميبود، همان سكوت بيست و چند ساله را ميكرد. اگر بجاي امام حسن ميبود همان جام زهر آتش بس را مينوشيد. حتي اگر بجاي حضرت زين العابدين ميبود همان سلوك را پيش ميگرفت.

اصولاً ما اهل تشيع معتقديم كه ائمه معصومين(عليهم السلام) در هر زمان عمل احسن را انجام ميدهند. شايد از نظر علماي علم زبان احسن ترين كلمه غلطي باشد ولي ميتوان گفت در عمل اين اولياء الله احسن ترين عمل را انجام ميدهد.. پس فرقي ميان امامن مان نيست و همگي يك هدف داشتند آنهم احياي اسلام ناب محمدي بود، زنده كردن اسلام انقلابي.

حال يكي با پرورش شاگرد و دانشگاه، ديگري با مناظره و ديگري با تبليغ و زندان رفتن و يكي هم با جهاد و شهاد.

بايد باور كنيم شهادت مدلي از مرگ يا عروج از اين دنيا به دنياي ديگر نيست. بلكه شهادت مدلي از زندگيست كه لاجرم به مدلي از عروج مي انجامد. مدلي از زندگي كه بخاطر خلوص نيت و حسن عمل به گونه اي خاصي از عروج ميرسد.

از همين رو امامنمان همگي با شهادت عروج كردند؛ زيرا همگي يك هدف داشتند و روش هاي مختلف. پس شهادت هدف نيست "مسير" است. مسير يا وسيله اي براي رسيدن به هدف نهايي يا "قرب الي الله".

پس در عزارداري هايمان شهادت گونه زيستن را بياموزيم نه شهادت گونه رفتن را؛ كه "بهشت را به بها دهند نه به بهانه".

امام خميني(ره) ميفرمود: "ما عاجز از شكر او نعمتهاي بي منتهاي او... . پس چه بهتر از خدمت به بندگان او غفلت نكنيم، كه خدمت به به آنان(خلق) خدمت به حق است."

حال كدامين خدمت حسين ين علي بن ابي طالب(عليه السلام) اورا لايق اين عروج ميكند كه "سيد الشهداء" نامندش.

چه خدمتي بالاتر از اصلاح امت رسول الله و احياي سنت جدش؟

وقتي خلق خدا به ولي خدا روي مي آورند، آن ولي الله بايد قيام كند براي خدا و براي اصلاح خلق خدا. و حتي اگر قرار باشد در آن مسير كشته نه بلكه شهيد شود.

مولانا امام حسين آنگاه از گردش به دور خانه خدا خارج شد كه همه به سمت آن خانه ميرفتند. حين خط سرخي را ميديد كه بايد طي ميكرد.

بدانيد كه امام حسين ميدانست شهادت در پيش است و ميدانست هجر در پيش است. ولي براي شهادت قيام نكرد، امام حسين(عليه السلام) هجر كرد به بهانه اصلاح امور كوفه. اصلاح كوفه به بهانه تشكيل حكومت اسلامي هدفي بود براي نشان دادن تفاوت اسلام علوي و اسلام اموي. كه اگر اين قياس شكل نميگرفت تمامي ما اموياني بيش نبوديم.

خروش حسيني

سوره — Tue, 22 Dec 2009 08:35:00 GMT

در قيام امام حسين براي اولين بار در تاريخ اسلام شاهد خروج يكي از اهل بيت از حكومت هستيم. اما چرا حسين بن علي بن ابي طالب بر خلاف گذشتگانش بر عليه حكومت زمان خويش قيام ميكند.

حضرت علي بنابر مصالحي برخلاف حكومت خلافاي وقت خروج نكرد. بعد از خيانت سقيفه وقتي حضرت علي نتوانست بيعت اصحاب رسول الله را بگيرد مدتي سكوت كرد. سكوتي معنا دار يا حتي تلاش براي اصلاح حكومت از درون و انجام رفتارهايي كه نشان از نارضايتي حضرت علي داشت روشهاي متفاوت حضرت بود. اما خروج نكرد از حكومت.

امام حسن نيز پس از خيانت اصحابش و برقراري آتش بسي مصلحتي با معاويه باز به تقيه روي آورد.

اما در زمان امام حسين(ع) زمينه بگونه اي عوض شد كه ديگر نه ظاهر بلكه حيات اساسي اسلام به خطر افتاده بود. اساس اسلام در حال تحريف بود.

آرام آرام افرادي تازه مسلمان به جمع مسلمين افزوده ميشدند و اين گروه هيچ برداشتي از اسلام نداشتند جز آنچه كه معاويه، يزيد يا كارگزران ديني و حكومتيشان براي مردم تشريع ميكردند. حتي اصحاب و مسلمين سابقه دار نيز اسير روزمرگي مرگ باري شده بودند و همه برداشت ها از دين به همان چيزي خلاصه ميشد كه خطباي اموي تشريح ميكردند.

اسلام در معرض خطر انحرافي عظيم بود كه از دين جز نامي؛ نشاني باقي نميماند. از همين رو امام حسين خروج كرد از حكومت وقتش. خروج كرد تا جلوي چنين انحرافي را بگيرد و خط سرخي را باقي بگذارد كه كه از اين اثر سرخ بتوان معناي اسلام ناب محمدي را فهميد.

همين عشق سرخ يا عقل سرخست كه كاري كرده كه پس گذر از فتنه هاي تاريخ بتوانيم به سمت اسلام ناب حركت كنيم.

براي همين بود كه اسراي عاشورا را خوارج ناميدند. حسين (ع) خوارج بود چون بر عليه ظلم جور حكومت وقتش قيام كرد ولي اين قيام راه روسل الله را احيا كرد. اين لكهء خون در سال 61هجري واقع شده لاجرم هركسي را متوجه خط اسلام ناب ميكند. خط اسلام مستضعفين خط اسلام مردم پابرهنه خط اسلام ابوذر، عمار، كميل. اسلامي كه رسول الله براي آن مبعوث شده بود و فتنه بني اميه در حال ضايع كردن اين چنين اسلامي بود و قيام حسين بن علي اين فتنه را رسوا كرد.

تمام برداشت ها از اسلام در حال تبديل شدن به اسلام بني اميه بود. كه خون امام حسين ريخته شد و اين خون حياتي داد به اسلام ناب. قيام امام حسين نبود جز براي اصلاح امت جدش.

دو سفر

سوره — Tue, 08 Dec 2009 23:56:00 GMT

اين مطلب صبَح عيد غدير نوشته شد ولي متاسفانه نتوانستم به موقع روي وبلاگ بگذارم كنم

دو سفر كرديم، در دو هفته اخير

اصلاً آدم بايد اهل هجر باشد، فصل آخر ولايت فقيه آيت الله خامنه اي را خوانده ايد؟ ولايت قشري و ولايت هجري. همان بخشي كه دكتر عباسي نامش را كرده بود جامعه هجري در مقابل جامعه مدني و جامعه قشري. بعد هم ميگفت من نظريه پردازم و تِز اسلام هجري را داده ام. بايد كتاب بخواني برادر تا مچ برخي باز شود.

اهل زيارت قم رفتن نبودم شايد بخاطر نوستالژي هاي كج و ماوجي بود كه از قم داشتم. هر وقت قرار بود از تهران به اصفهان و شيراز برويم يا برعكس شبها ميرفتند ماشين را در پاركينگ حرم پارك ميكردند و من در آن ماشين خواب. وقتي از خواب بيدار ميشدم در ماشين قفل بود و من خلقم به هم ميپيچيد تا از زيارت برگردند.

نرفتيم براي زيارت قم تا تابستان امسال كه به لطف جيب پسرخاله و به اتفاق بچه هاي اهل حال مسجدشان زيارتي رفتيم كه حسابي به دلمان نشست.

سفر اول عرفه

امسال ديگر نه از عرفه مسجد دانشگاه خبري بود نه از عرفه در صحراي شلمچه. خب ما هم آدميم ديگر، دلمان ميگيرد ازين همه بي توفيقي. خواستيم يك روز پيش از عرفه امسال را به قم برويم و تا قم شلوغ نشده برگرديم؛ كه به لطفشان در خود روز عرفه در قم بوديم .

از ارادت خاصي كه به آيت الله جوادي آملي داريم به آخرين نماز جمعه اين فقيهِ حكيمِ فيلسوفِ مفسّر قرآن رسيديم و بسي لذت برديم از نگاه ايشان. بازهم وحدت حوزه دانشگاه در حديث نفسشان نهفته بود. نه در ظاهر كلامشان.

قرار شد در معاني دعاي عرفه مباحثه كنيم - در ذهنم دلنگ دلونگ ميكرد؛ كه بازهم تاكيد اسلام در روز ها و شب هاي مهم و مقدس بر بحث عقلي بجاي عبادت محض. مثل شب قدر و روز عرفه كه ميگويند بحث عقلي كنيد يا همين عيد غدير كه ميگويند هر چه از علوم اهل بيت بخواهيد برآورده ميشود-

آنجا كه از مباهله سخن گفتند؛ گفتند كه بابش هنوز باز است اگر علمتان را از راه دين فروشي بدست نياورده باشيد و اينكه حالا نظريات شيمي و كَف(دست زدن) و سالن هاي شيك جاي خودش علماي علم شيمي ما ميتوانند با دانشمندان غرب در فيزيك و شيمي مباهله كنند. گفتند از رابطه امام و ماموم و چه زيبا بيان كردند اين رابطه را. گفتند و هر كلامشان نا خود آگاه آتشي بدلم ميزد كه نكته نكته اي كه اين پير ميگويد ارزش دارد بايد با آب طلا بنويسندش. بارها و بارها وقتي سخنانش را ميشنوم آرزو ميكنم كاش ذهنم و روحم مثل يك "آي. سي. ريكوردر" لفظ به لفظش را حفظ ميكرد. در اين ساليان كه از عدم حضور مطهري، بهشتي و امام نالان هستيم و بيانات رهبري را من باب جامعه فرهنگ و حوزهُ دانشگاه فراموش شده ميبينيم و نگاه عقلاني به اسلام را خاك خورده ميپنداريم تنها در كلام يك مرد اينها را دوباره زنده شده ميابيم. همان كسي كه بخاطر نان به نرخ روز نخوردنش اين روزها بظاهر مسلماناني يا مسلمانان ظاهر نگري به او هم رحم نميكنند.

جان به اشارات جوادي آملي شستيم، با ياد دوست آمليمان "ياسر" كه در قم مدتيست مسكون است و حيف كه در يك روز نميشد او را ملاقات كرد.

ولي عرفه كه تمام شد گمانم اين بود شايد طُرفه اي نبسته ام. از بس كه زياده خواهم. يك روزي دوستي از عالم روانشناسان ميگفت زياده خواهي هاي نفسم از كمال طلبي جانم نشئت ميگيرد، الهي كه اين چنين باشد. اگر اين زياده خواهي ها از هوس باشد كه نابودم.

گفتم هفته ديگر حتماً يا شايدم وقتي ديگر.

سفر دوم تفسير قرآن

اين پنج شنبه كه گذشت از عهد ديريني كه با صادق كرده بوديم تا به جلسه تفسير قرآن آقاي قاسميان برويم، رفتيم ولي عهد شكستيم و بدون صادق رفتيم.

از بس كه تحليل قرآن هاي غلط غلوط درين شهر هزار رنگ و هزار فتنه اصفهان شنيدم دلم نور ميخواست. مرحم زخمي بود تفسير نور قرائتي كه زباني ساده و داشت و يا تفسير الميزان كه خيليش را نفهميديم و تفسير آقاي جوادي كه گمان ميكنم خيليش را فهميدم كه كاش اينگونه باشد. اما حضور فيزيكي در جلسه تفسيري طعم و معناي ديگري به آن ميدهد.

اصلاً استاد داشتن و تلمذ كردن. حسي كه بطور معمول تجربه اش نكردم. هميشه خودم بودم و خداي خودم و مطالعات خود. جوانتر كه بودم هر وقت نكته كتابي را نميفهميدم، بسان ابوعلي سينا نمازي ميخواندم مستحبي، تا ذهنم گره اَش بگشايد.

شب اصفهان باراني بود گفتيم اگر تهران باراني باشد چه كنيم؟ پس همچون لباس گرمي پوشيديم كه ميشد قرار يكشنبه "كوهِ" آقاي قاسميان را نيز پاس كنيم. چتري و تجهيزاتي و يا علي.

تهران كه گرم بود و خشك. ولي تفسير قرآن قاسميان دلم را كمي سوزاند. كه كاش درين چند سال من هم يك استادي اين چنين مي داشتيم. كسي بتواند آدم از سر صِدق دِل با او بحث كند و از علومش بدون ترس از انحراف عقيدتي بهره ببرد.

مطهري توصيه كرده بود كه جوانان حتماً با يك روحاني روشن و آگاه هم ساز شوند و هم خور. پدرمان دوست و هم پياله و شاگرد سيد علي اصغر دستغيب بود. ما هم به دنبال استادي اين چنين بوديم و چون ابراهيم اديان متفاوتي را تجربه كرديم ولي هيچ ديني را كامل تر از قرائت خميني از اسلام نديديم و كسي كه بتوانيم با او همساز شويم تا از اينگونه علوم بهره ببريم در اصفهان يافت نكرديم. بقول حافظ كه در پي تمسخر مدعيان سست عنصر بود:

آنان كه خاك را بنظر كيميا كنند آيا شود گوشه چشمي بما كنند

نگاه بروزه علمي و سياسي به مباحث قرآني بارزترين وجه صحبت هايشان بود كه به ذهنم ميرسيد. با بياناتش و اشاراتش به تاريخ اسلام دريچه اي از صحبت هاي امام و برويم باز ميشد. اينگونه نبود كه علل الظاهر از امام و نظريات و مقامش سخن بگويد ولي در لفافه آگاهانه يا ناآگاهانه نظرياتش در مقابل نظريات امام قرار بگيرد.

رجوع كه كرد به آيه 10 سوره حديد در مورد وضع صدر اسلام، يادم افتاد آنجمله امام در مورد كسانيكه فرزندانشان را از ميدان جنگ دور نگه داشته بودند؛ امام ميفرمودند گمان نكنيدكه زيركي كرده ايد.

وقتي از كساني سخن ميگفت كه زمان پيامبر، ايشان را اذيت ميكردند و با حكومت اسلامي زاويه داشتند ولي بعد از سقيفه ديگر با حكومت زاويه نداشتند چون وارد حكومت شده بودند؛ بياد تاكيد امام بر نفوذ مقدس مآب هاي بيشعور افتادم! راستي كسي از شما خبري ازشان ندارد؟ چرا خبري ازشان نيست؟!

حالا خدا كند از اين جلسات معارف جيدي هم نصيبمان بشود و فقط به تكرار مكررات نپردازيم.

بهر حال كلاس تمام شد و صبحانه كله پاچه صرف كرديم كه بقول بعضي ها كراهت هم داشت و از آنجا كه ما در سفر شتر ميشويم و خورد و خوراكمان يك سوم بلكه كمتر ميشود اين كله پاچه ما را تا فردا صبح ساپورت كرد.

بعد از كلاس سري به زيارت مرقد امام رفتيم و حركت بسوي اصفهان؛ نه قم. مقصدم قم بود كه با سواري رفتم و تا پاسي از شب در حرم بودم. شب پايه منبر آقاي قرائتي فيضي برديم. شايد خيلي از دوستان گمان كنند كه صحبت هاي قرائتي بقدر كافي كارا و مفيد نيست ولي دين مرتبه هاي مختلفي دارد. برخي وقت ها اگر دقت كني همين روحانيون آرام و ساكت خيلي بيشتر از روحانيون پر سروصدا، انقلابي سخن ميگويند. بهر حال قرائتي دانه اي بود كه مطهريِ شهيد در راديو تلوزيون كاشت و عجب به بار نشست!

البته هدف ديگري هم در قم داشتم. دادن "سي.ديِ" جلسات تفسيري آقاي قاسمي به علي، كه از دوستان انقلابي و اهل تحقيق و پژوهش است كه اگر مناسب دانستند با بچه هاي آرمان براي تكثيرش هماهنگ كنند. نشد، زيارت حرم حسابي هواسم را پرت كرد. گفتم بگذارم هفته ديگر به بهانه زيارت مي آيم قم، جوري كه وقت زياد باشد تا علي را خوب زيارت كنيم و اگر هواي سياسي مساعد بود ياسر را هم ببينيم.

تا خدا چه خواهد.

------------------

پي نوشت:

چند روايت از امام صادق ميخواندم جمله خير است ان شاءالله كه ايشان ميگفتند خيلي به دلم نشست، يادم افتاد محمدصادق هميشه وقتي كاري را چپكي انجامش ميداديم در جنبش بهمان ميگفت: خير است ان شاءالله.

بهر حال خير است ان شاءالله.

هواي دوستان خيلي به دلمان است، يك ساليست هم را نديده ايم. اكثر دوستان را بعد حوادث غزه نشد ببينم. مابقي شان را شايد بيشتر هم بشود. سر غزه هم كه شرمنده همهء بچه ها شديم. اينقدر گفتيم ده تا اتوبوس مي آيند از اصفهان به تهران!!! نه كه نيامدند؛ آمدند، اما، اَمان از كاري كه براي غير خدا باشد. اَمان از كاري كه براي نفس باشد. اَمان از وقتي كه ميخواهي سردار فلان بفهمد بسيج اصفهان ده تا اتوبوس نيرو جور كرده. اينطور وقت ها قرارت را ميريزي بهم با دوستانت و پي "سراج" ميدوي. و من شرمنده و تنها به فرودگاه ميروم و نميدانم به چه زباني بگويم ده تا اتوبوس همه شان بُر خوردند. حتي وحيد هم نتوانست دنبال من بيايد. ميگفت الآن من جانشين حوزه هستم، نميتوانم پشت محمد را خالي كنم. از آن همه مدعي دروغگو شايد همين وحيد الحق نيتش الهي بود.

زين عناصر سست پيمانه دلم گرفت شير خدا و رستم دستانم آرزوست

بازشناسي 16 آذر

سوره — Mon, 07 Dec 2009 20:32:00 GMT

در سالهاي دانشگاه هميشه با مسئله اي روبرو بوديم كه واقعاً آن سه قطره خون در 16 آذر از آن كمونيست ها بود يا نه ما هم مي توانستيم به ياد بود شهادتشان تبليغ كنيم؟! غالباً در اين ايام تحكيم وحشت با تبليغ بر روي متن گفتاري شريعتي شهيد، روز دانشجو را قبضه ميكرد و ما هميشه دستمان خالي بود. حتي مانور دادن روي خاطره دكتر چمران در مورد شهادت اين سه دانشجو و تبليغ روز دانش جو براي نيروهاي مذهبي در دانشگاه هم كراهت داشت. حداكثر در جلسات داخلي متن روايت چمران خوانده ميشد و خلاص. يك سوال حقيقتاً اين سه دانشجو كه در خون خود خفتند مذهبي بودند يا كمونيست؟ اصلاً جنبش دانشجويي در سال 1332 تحت تاثير كدام نيروي سياسي به صحنه آمد؟ نخبگان ملي گرا، حزب توده و كمونيست ها يا عالمان ديني؟

اين پرسش تاريخي زماني پررنگتر شد كه دانشگاه هاي ما شاهد گسترش حركت هاي با گرايشهاي سوسياليستي و كمونيستي بود. همزمان در دانشگاه هايي مثل اصفهان نيز كهولت مذهبي ها شرايط را فراهم كرده بود كه تاريخ جنبش دانشجويي نيز به نفع سوسياليست ها مصادره شود. حتي گرفتن يادبودي براي 16 آذر كه حاوي حرف هاي سياسي باشد ممنوع بود. مگر آنكه جشني گرفته ميشد و شيريني پخش ميشد. يا گروه كري با حضور فرزاد حسني در دانشگاه بزن و بكوبي برپا ميكردند. بسيج دانشگاه كه خودش از حاميان اين چنين حركاتي بود بعد از مفتضح شدن اوضاع پيراهن عثمان را بر سر نيزه ميزد و فرياد "وا اسلاما" سر ميداد و تمام تقصير را گردن امور فرهنگي مي انداخت. در بهترين وضع ما در روز شانزدهم آذر شيريني شهادت سه يار دبستانيمان را ميخورديم. واقعاً اين سه يار دبستاني كارشان ارزش تبليغ كردن نداشت كه ما سكوت ميكرديم يا با لهو لعب اينروز را از سر ميگذرانديم!؟

اين بحث را داشته باشيد كه خدمتتان عرض كنم ؛

در بحث شانزده آذر؛ خب صنعت نفت، ملي شده بود كه با يك كودتا وَر افتاد. اول ريشه علت سرنگوني نهضت ملي را ميبينيم بعد ميوه اش را.
چرا يك كودتا مي تواند نهضت مليِ، ملي شدن نفت را سرنگون كند؟ توضيحش ساده است. رجوع كنيد به مجلس؛ همان مجلس ملي كه به "رزم آرا" راي اعتماد داد به ملي شدن نفت هم راي داد. در واقع مجلس به دو مسئله كه 180 درجه با هم تناقض سياسي دارند راي ميدهد! اين مجلس از سر اعتقاد راي نميدهد اگر از سر اعتقاد راي ميداد زير فشار "دربار" نميرفت و "رزم آرا" نخست وزير نميشد. بعد از "اعدام انقلابي" اين مهره روس و انگليس1 توسط "فدائيان اسلام" ، مجلس تحت تاثير نيروي مردمي قرار ميگيرد. خب رهبري اين نيرو هم از ناحيه مرجع سياسي آن زمان يعني "آيت الله كاشاني" بود. اين ميشود كه نخبگان سياست مدار ميتوانند با حمايت نخبگان ديني برنامه خودشان را پيش ببرند. اما بعد از روي كار آمدن حضرت "مصدق السلطنه" همان اشتباهي كه در انقلاب مشروطه پيش آمد در اينجا هم پيش مي آيد و نيروهاي مذهبي عرصه را خلوت ميكنند براي عناصر ملي. "مصدق" هم كه به حضور مردم اعتقادي نداشت از "آيت الله كاشاني" ميخواهد تا مردم را راضي كنند كه از صحنه كنار بكشند و مثلاً ملي گرا ها به كنترل اوضاع كشور بپردازند. اشتباه "مصدق" در كنار گذاشتن مردم بعلاوه بي توجهيش به مرجعيت و يك دندگي او در انتصاب افراد مسئله دار در سمت هاي مختلف بويژه سمت هاي نظامي شرايط را مهيا ميكند براي "كودتا". در واقع هر وقت مردم و فرهيختگان از عرصه كنار روند و صحنه خلوت بشود عرصه براي ديكتاتور مآب ها باز ميشود، حتي زمانيكه يك ديكتاتور چهره دموكراتيك و ملي بخود بگيرد باز هم به قبض مردم و فرهيختگان جامعه نياز مند است.

اينها را اضافه كنيد به اين نكته كه "مصدق" از صَدقه سَر ترور "رزم آرا" توسط "فدائيان" نخست وزير ميشود، ولي در دوران نخست وزيريش، "نواب صفوي" و سران فدائيان به زندان مي افتند و دادگاهي ميشوند. در اين ايام حتي برخي از دلسوزاني مثل "دكتر فاطمي" به فكر ترور "مصدق" افتادند تا راه گريزي از اين اوضاع بيابند. اما "نواب صفوي" در زندان با اين مسئله مخالفت كرد. تا اوضاع كشور پيچيده تر از اين نشود. سرانجام امريكايي ها با ايجاد اغتشاشاتي توسط "شعبون بي مخ" فضايي بوجود مي آورند كه در هر صورت مردم جرئت نكنند به خيابان بيايند. وقتي كودتا شكل ميگيرد افرادي مثل "آيت الله كاشاني" در موضع ضعف قرار گرفته بودند و نزديك به "50 نفر" از فدائيان هم در زندان بودند و مردم رهبري نداشتند تا به صحنه بيايند.

"حزب توده" هم كه بزرگترين حزب سياسي آن زمان ايران بود و حتي بخاطر لطف "رزم آرا" در فرستادن افسران جوان براي آموزش نظامي به روسيه در ارتش نيز نفوذ قابل توجهي داشت، هيچ واكنشي به كودتا نشان نميدهد.( حتي تا امروز نيز خيلي از سياست خوانده ها حزب كمونيست ايران را تنها حزب واقعي ايران و داراي شرايط حزب بودن ميدانند. گرچه وقتي از كاركرد بسيج مردمي احزاب سخن به ميان مي آوريم حزب توده در قعر جدول قرار ميگيرد.)

پس از كودتاي 28 مرداد بالطبع شرايط خفقاني در كشور حاكم شد كه كسي جرئت مقابله با آن را نداشت. پس قرار ميشود "نيكسون" معاون رئيس جمهور امريكا به ايران بيايد، تا ميوه دو پيروزي بزرگ امريكا را بچشد؛ هم ميوه قطع يدِ روس و انگليس از نفت و سياست ايران و هم ميوه سرنگوني نهضت مردمي ايران را براي مستقل كردن كشورشان از نظر مادي.

در اين ايام تنها كسي كه شجاعت لازم جهت مبارزه با حضور اين استعمارگر جديد را دارد، آيت الله كاشاني است. كاشاني بيانيه اي ميدهد تا مردم را دوباره به صحنه بياورد و همين جاست كه جنبش دانشجويي به رسالت خودش عمل ميكند. يعني يك گام جلو تر از مردم به صحنه مي آيد. قشر دانشجو جدي ترين حركت اعتراضي را به اين وضع تدارك ميبيند و آنهم تحت تاثير بيانيه كاشاني نه سخنراني نخبه گرايان ملي گرايان توده گرايان كمونيست.خب كمونيست هاي مدعي در اين مبارزات ملي شدن نفت يا مبارزه با حضور امريكا در ايران چه كردند كه 16 آذر را مصادره ميكنند؟ يا ملي گراها جز حذف مردم و نخبگان ديني و مهيا كردن شرايط كودتا براي امريكا چه تلاشي انجام دادند كه امروز مدعي شهداي ما شدند؟

الغرض بيشتر از مائده مهمان ديدم رمه آنقدر نبود كه ميهمان ديدم

و چرا ما در مقابل اين تبليغات پوچ اينها سنگر هايمان را تخليه ميكنيم كه دشمن بگيرد. چرا ما نيز خودمان را نسبت به حقايق بخواب زديم. چرا شهدايمان را رها كرديم تا بدست دشمنانمان بيوفتد؟ روز بيداري دانشجويان و پيروي آنها از آيت الله كاشاني را تا توانستيم انكارش كرديم. حالا هم نتيجه خواب خرگوشيمان اين شده؛

هر كه اينجا خفت سيلاب كند بيدارش

كاش بقدر برادر هاي در خون خفته مان بزرگنيا، شريعت رضوي و قندچي مسئوليت زمانمان را مي شناختيم و زودتر از اين علم جنبش دانشجويي و روز دانشجو را در دانشگاه هايمان بلند ميكرديم.

ادامه دارد... «ان شاءالله يكماه ديگر ادامه اش به عرضتان خواهد رسيد با نام "نمادهايي كه نساختند"»

از خشت كج تا بار كج يا ...

سوره — Sun, 11 Oct 2009 09:21:00 GMT

يا بهانه اي براي سخن گفتن في الباب اسلام ناب و اسلام امريكايي

اصلاً ما ايراني با كجي مشكل داريم. مثلاً نگاه، منارجنبان اصفهان ميلرزد و لي كج نيست. حالا خشت اول هم كج باشد تا ثرايا را ما ميبينيم چه ميشود. يا باري اگر كج باشد تا مقصد آن بار را ميبينيم.

نفهميديد مهم نيست، بهر حال. جناب آلفرد نوبل بنظر من آدم خيلي بدي نبوده. يك شيميداني كه از راه ساخت ديناميت به شهرت و ثروتي رسيده بعد پشيمان شده امده اموالش را وقف كرده. اما وقتي خشت اول اين ثروت از راه كشتار انسانها بدست مي آيد نميشود انتظار داشت تا جايزه صلح نوبل نيز به منزل خودش برسد.
اصولاً هر غربي كه با پنبه سر ببرد شايسته دريافت جائزه صلح نوبل است. مثلا شيمون پرز مخوف ترين صهيونيست اسرائيلي كتابي دارد با نام خاورميانه جديد كه اواسط دهه 80 ميلادي چاپ شده. هرچه كه صدا و سيماي ج.ا.ا در مورد طرح خاورميانه جديد يا بزرگ، يا بزرگ جديد يا ... با اين كارشناسان مفنگيش در كله تان كرده دور بريزيد و اين كتاب را بخوانيد تابفهميد خاورميانه رويايي امريكا و اسرائيل چيست و ما با چه موزيان مكاري طرفيم. جنگ نرم ميخواهيد يعني اين كتاب. استراتژي تغيير رفتار ميخواهيد يعني اين كتاب. تكرار سياست آندلس¹ ميخواهيد يعني اين كتاب. دشمني تر گل ورگل ميخواهيد كه از ديدنش دهانتان آب بيوفتد يعني همين استراتژي پرز. خلاصه ميكنم پوچ كردن ممالك اسلامي به گونه اي كه به دليل وابستگي اقتصادي اصلاً نتوانند به خود تكان بدهند و با كسي سرشاخ شوند. يعني تبديل فرهنگ مسلماني به سرمايه داري + 17 ركعت نماز يوميه². شرح كتاب طول ميكشد دوست دارم يكبار مفصل برايتان بگويم اما حال مجال سخن نيست فقط بدانيد كه دوبي، مملكت سعوديه،عمان، كويت و حتي لبنان و اردن نماد اين اسلامند. مثلا در لبنان و دبي اصلاً گمركي وجود ندارد. و دولت اساس را بر بازار آزاد گذاشته است. هيچ چفت و بستي وجود ندارد. همه در پي بيزينس شب را صبح و صبح را شب ميكنند. حال در كنار اين طرفند اقتصادي آرام آرام مفهوم جهادي اسلام را نيز با راهكار هاي فرهنگي سست ميكنم. يادم رفت بگويم در اين كتاب حرفي از جنگ نيست بلكه با اقتصاد و فرهنگ مسلمانان را خانه نشين ميكنند و بي تفاوت به اطرافشان. شكم و زير شكم مسمان را سير ميكنند، مساجدالحرام ها(ضرار ها) باسنگ هاي مرغوب آلماني ميسازند ولي اساس اسلام را كه بر جهاد، عدالت و توجه به اجتماع مسلمين است را نابود ميكنند. خدايش را در حد بلعم و باعورا خدايگان شهوت و شكم پايين مي آورند.

اين كتاب و تلاش هاي پرز براي متقائد كردن ديگران در پيروي ازين طرفند برايش جايزه صلح نوبل را به ارمغان آورد. اگر ميخواهيد حالا كه رهبري از جنگ نرم ميگويد آلت چنين نبردي نشويم بجاي آنكه فقط جنگ نرم را در انقلاب مخملين³ ببينيد در اين كتاب خطرناكترش را بچشم مشاهده كنيد. اگر كم نبودند اصلاح (افساد) طلباني كه در آرزوي انقلاب مخملي بودند؛ كم نيستند اصولگراياني(قصورگراياني) كه در چهارچوب اين كتاب ميگنجند و در راه تحقق آن تلاش ميورزند بي آنكه نقشه خواني بلد باشند و بدانند در سطون ها و صف هاي دشمن ايستاده اند. مسلم وقتي با اين طرفند ارام ارام خودمان اختيار ممالكمان را به ناكسان بدهيم و در نتيجه جنگ و خون كمتري بپا كنيم براي نويسنده اين كتاب جايزه صلح آلفرد نوبل را شايسته و بايسته است.

پرده ديگر جناب ژنرال آريل شارون بود. شارون و دسته اش به نتيجه ديگري رسيدند و لكن از حزب ليكود جدا شدند و حزب كاديما را ساختند. اين نكته را متذكر ميشوم كه پرز از موضع نيل تا فرات عقب نشيني نميكرد بلكه معتقد بود جنگ نرم موفق تر و موثر تر از استراتژي بنيامين نتانياهو و حزب ايهود باراك است. اما شارون از روياي نيل تا فرات عقب نشست و تز اسرائيل كوچك و لي قوي و مقتدر و پايدار را داد و در راستاي هم چين تزي از سرزمين حماس(Hamas Land) عقب نشست. گرچه اين عقب نشيني به مزاج كميته نوبل خوش آمد ولي چون ابر صهيونيست هاي جهاني حركتش را نپسنديدند اورا به سرنوشت فرمانده خلفش موشه دايان مبتلا كرده و سرش را خودشان بريدند. دايان نيز وقتي فهميد ادامه جنگ با اعراب فايده اي ندارد عقب ننشست ولي با اعراب صلح كرد . صلحي به اين معنا كه ما از مصر(يا نيل) بيشتر از اين نميخواهيم . همين بس است. اين حركت صهيونيستها را عصباني كرد تا شين بث پرده بردارد كه موساد يك صهيونيست تند رو را براي ترور وي تحريك كرده....سرانجام دايان يك چشمي را دركتب تاريخ مطالعه كنيد. گرچه فكر نكنم بتوان مشخص كرد شارون دقيقاً در چه تاريخي فِرت شده. صهيونيسهاي تند رو خواستند با ممتد كردن زمان مرگش سرنوشت او را بيشتر از قبلي در اذهان باقي بگذارند.

هر حال شارون نيز به جمع كانديدا هاي نوبل پيوست ولي چون نتوانسته بود دل ابر صهيونيست هاي جهاني را بدست آورد...جايزه را هم بدست نياورد تا باخود بگور ببرد. حتي استيون اسپيلبرگ هم كه چنين تزي را در فيلم مونيخ مطرح كرده بود فقط به عنوان كانديداي صلح نوبل معرفي شد نه برنده جايزه.

امروزه روز نيز باراك حسين اوباما برنده شد. باراك حسين كه نام حسينش مرا به ياد همسايه ملعونمان صدام حسين مي اندازد. و ازدواج كوتاه مدت پدر مثلاً مسلمانش با مادرش من را بياد اين نكته مي اندازد كه امام هميشه صدام را صدام تكريتي خطاب ميكرد. امام مدتي در عراق بود و ميدانست خطاب كردن صدام با پسوند تكريتي يعني تعنه حرامزاده زدن به او و اين از زيركي سيدروح الله بود. پرسشم اينست كه واقعاً مادر اوباما با پدرش ازدواج موقت كرده؟ يعني يك زن سفيد نامسلمان امريكايي با يك عربزاده سياه حاضر شده محرميت چند ماه بخواند و فقط 6 ماهه زندگي كند و با علم به اينكه اين زندگي كوتاه است باز باردار شده، يا اينكه شهوتيو لذتي و بعدش باراك كوچولويه پدر نديده!!!

باراك بواقع شايسته اين جايزه بود كسي كه با پنبه سر ببرد به واقع لايق جايزه صلحيست كه با پول ديناميت هاي قاتل انسانها بدست آمده. ولي بدانيد كه مسلمان زاده بودن مهم نيست كه دجال از نوادگان ابوسفيان و معاويه ايست كه هر دو نماز ميخواندند و زكة ميدادند ولي دلي به اسلام نداشتند.
مسلمان بودن هم مهم نيست كه آن پير سفر كرده خميني كبير جنگ ما را جنگ ميان اسلام ناب و اسلام امريكايي خواند و هشدار داد كه چنين جنگي تازه شروع شده است و از مقدس مآبان بي شعور حوزه هاي علميه و دانشگاهي سخن به ميان آورد كه در جبهه دشمنانند و بس.⁴

و اما من با جمله اي از سيد مرتضي آويني حرفم را ختم ميكنم:

نبرد پايان بشريت نه نبردي ميان اسلام و كفر يا اسلام و صهيونيسم يا اسلام و گرايشات ديگر. بلكه نبرد پايان بشريت نبردي ميان دو قرائت از اسلام است، قرائت اسلام ناب و اسلام امريكايي، اسلام محمدي و اسلام ابو سفياني و من يك ساعت از ين نبرد را به هزار ليلة القدر نميفروشم...⁵

..................
پي نويس ها :
1- جواهر لعل نهرو نخست وزير فقيد هند در جايي ميگيود: مسيحيان آندلس ر ا با زن و شراب از مسلمانان غصب كردند.
2- اصطلاحي كه علامه محمد رضا حكيمي دائم به كار ميبرد و از آن گلايه ميكند.
3- مطلب مرتبط (+) و تذكري صد البته مهم.
4- جهت اطلاع از متن كامل هشدار هاي امام به نامه پزيرش قطعنامه 598 (+) و منشور روحانيت (+) مراجعه كنيد. (اين دو لينك خيلي خيلي مهم هستند).
5- شايد عين جمله را نگفته باشم و لي مربوط به مقاله اي با نام ايمان،مهدي، تكنولوژي و منجي آخرالزمان است كه در كتاب حلزون هاي خانه بدوش چاپ شده. لا اقل كتابش را مطمئنم.

و العاقبت للمتقين

حكايت خاتمي و جود بودنش

سوره — Tue, 21 Jul 2009 20:35:00 GMT

گويند روزي جودي براي قرض كردن پولي بسراغ يکي از بازاريهاي اصفهان رفت. طرف هم پول را بي چک و چونه به يهوديه داد و گفت: خودت سر سال با فلان قدر بهره بيار پس بده. يهوديه که خود ذاتاً نزول خور بود و از بهره دادن به يک مسلمان کفري شده بود، فرياد برآورد يعني تو ربا خواري؟
حجي هم گفت: ببين اگر من از تو پولي ميگرفتم بايد بهره اش را هم ميدادم، پس حالا تو هم بايد نزول بدهي.
جود هم با زيرکي تمام گفت: نزول که ميخوري ، شراب که ميخوري، «...» هم که ميکني ، خب بگو جودم و خلاص!

حالا قضيه جوده و حاجي بازاريه شده عين قضيه برخي روحانيون مبارز ايران. (+)
تجمع غير قانوني براه که مي اندازند. شورش که برپا ميکنند. نهادهاي قانوني مملکت را که زير سوال ميبرند. بهر بهانه اي که من نميدانم از راه و رسم رهبري دوري بر ميگزينند. به بيانات امام بي توجهي ميکنند. حالا ديگر به بهانه کسب اعتماد دوباره مردم به نظام حرف از "همه پرسي" ميزنند.

مسئله اينست که اگر اينها واقعاً ناراحت اعتماد مردم به نظام هستند؛ چرا سياستي را در پيش گرفتند که مردم را به نظام بي اعتماد کنند؟¹

حالا گيرم همهء مردم به نظام و سيستم قانوني کشور بي اعتماد شدند، آيا اولين يا بهترين راه حل رفراندوم است؟²

آيا رفراندوم مشکلي را حل ميکند يا برعکس، مانند لشگر کشي خياباني بر مشکلات مي افزايد؟!³

آيا در معرض رفراندوم قرار دادن جمهوري اسلامي مصداق همان توهم چهار سال پيش اين حضرات نبود که ميگفتند مردم به نظام ولايت فقيه بي اعتقاد شده اند پس بايد بجاي انتخابات رياست جمهوري "رفراندوم راهبردي رهايي بخش" برگزار شود؟ مگر با حضور مردم در دو مرحله انتخابات خوابشان بمانند خاکي برسرشان نشد؟⁴

اين همان گوساله سامري چند سال گذشته است که بعد از رأي چهل ميليوني مردم به نظام؛ اين بار رنگ ديگري به خود گرفته است. حالا اين قوم بني اسرائيلي بهانه گرفته اند که مردم به نظام بي اعتماد شده اند.

بنظر ميرسد کسانيکه با راي مردم لجاجت ميکنند و نه رهبري را قبول دارند و نه قانون را و نه سخن علماي دين را گوش ميکنند؛ بهتر است لباس دين از تن در بياورند و صاقانه بگويند: ضد انقلابيم و خلاص!

-------------

پي نوشت:
(برگرفته از دو خطبه نماز جمعه اخير ايت الله جوادي آملي)

1) حضرت آيت الله جوادي آملي در نماز جمعه ضمن محکوم کردن آشوب ها و اغتشاشگري ها و حمله به کوي دانشگاه فرمودند: کاري نکنيم که حضور مردم و اين نظام آسيب ببيند، دشمن آماده است که آشوبي بشود تا او استفاده بکند.

2) حضرت آيت الله جوادي آملي در نماز جمعه گفتند: امام هادي (عليه السلام) مي‌فرمايند «اگر امت من واحد و متحد باشند، خداوند راه را به آنها نشان مي‌دهد».

3) آيت‌الله جوادي‌ آملي با اشاره به نظام مقتدر اسلامي در كشور گفت: وقتي ما يك نظام مقتدر همراه با رهبري دانا و فهيم داريم ، ديگر حرف خارجي‌ها در كشور اثر‌بخش نخواهد بود و آنها هيچ‌كاري نمي‌توانند بكنند. وي افزود: قانون گوشه‌اي از مشكلات را حل مي‌كند، اما قانون شناس عادل كه ولي فقيه باشد ، سبب نااميدي دشمن مي‌شود.

4) وي افزود: قانون فصل‌الخطاب است، اما اگر دل را به خدا بدهيم و بهشت و جهنم را ببينيم، مشكل حل خواهد شد.